*

Canım çok sıkkın. Bugün yine seni gördüm. Bir türlü unutamadığım, içimden atamadığım seni. Ne kadar zaman geçerse geçsin ben seni görünce hala içim sızlıyorsa ki başkasını sevdiğimi iddia ederken? Kalbim nasıl bu kadar saçma olabilir? Rüyalar hala nasıl bu kadar gerçek? Anlamlandıramıyorum. Ders çalışmam lazım. Artık ilerlemem lazım. Toparlanmam, ayağa kalkmam lazım. Belki de artık vazgeçmeliyim. Sevmek bana göre değil, olmuyor. Kafam hep bozuk. İhtimalleri düşünmeden yaşadığım bir gün yok. Belki de tüm bu olup bitenler birer yanılsamadır. Belki de sandığım kadar aşık ya da kırgın değilimdir. Neden bu kadar mutsuz olduğumu keşfetmeye çalışırken aslında belki de sebebin bu olduğunu fark ettim. Öylesine tatminsizim ki her şeyden. Bir türlü mutlu olabileceğime ihtimal veremiyorum. Hala fazlasıyla gururlu ve kibirliyim. Beni anlık mutlu eden şeylerse öylesine gereksiz ki. Hala bir amaca sahip değilim. Hayaller ve gerçekler ne kadar da uzakmış birbirine. Uyumak ve uyanmak gibi hayat. Yaşamın gereklilikleri dışında nefes almak istiyorum artık. Yoksa bu mutsuzluk beni öldürecek.