beni benden çok sevdi *

Tanrım. Sanırım aşık oluyorum. Hayatımda ilk defa gerçekten birinin varlığını hissediyor ve seviliyorum. Bu gerçek mi? Rüya ne zaman bitecek? Öğlen uykularıma benzemesinden korkuyorum Tanrım. Sabahları uyanıp onu düşünmem ondan. Mutluluk çalıyorum azar azar. Korkarak. Ne zaman cesur olabildik ki zaten aşkta? Ben şimdi oturup tüm şarkıları ona söylemek istiyorum. Sadece dursa bile, olsa bile yeter diyorum. Bu nasıl anlatılmaz bir şeydir.. Ama ben diyemem ki deli gibi tutuldum. O farklı benim için. Bilmiyorum nedenini , niçinini. Ben ona kalbimi korkarak açtım o ise sakınmadı hiç incinmekten. Korkuyorum Tanrım. Mutluluk korkutuyor insanı. Ne zaman biteceği endişesi. Çünkü biliyorum tüm bu karmaşa içinde sonu. Bitecek şeye nasıl başlanır deniliyor ya. Başlanıyor işte. Böylesine mutluluk veriyorsa kaçılmıyor ki. Hele her gün biraz daha fazla seviliyorsa. Kalbin patlayacakmış gibi hissediyorsan. Bir an kaçıp bir an sımsıkı sarılmak istiyorsan. O eski mantıklı seni susturabiliyorsan ve hatta unutabiliyorsan. Ah. Bir de sen bilsen. Senin için neleri göze aldığımı. Ya da bilmemen daha mı iyi? Aşk çift kişilik bencillik mi acaba? Bilmiyorum ne olacak yarın. Bilmiyorum ne olacak şimdi. Ve hayatımda uzun zamandır ilk defa bilmemek korkutmuyor beni. Rahatlatıyor aksine. Bilmemek, umursamamakmış halbuki. Her şey olacağına varır ya sonunda. Hayatını akışını bırakıyorum ilk defa. Dizginlerim gevşek. Sanki sevmek beni her türlü engele karşı güçlü hale getirdi. Ne olacağını bilsem de bilmesem de bildiğim bi şey var aslında. O da sonunda ne olursa olsun, çok üzülsem de seni anımsayacağım. Bunu biliyorum artık. Bana şu kısa sürede bile o kadar çok anı bıraktın ki. Ve hepsini öyle çok seviyorum ki. Fazla sevmek de korkuturmuş insanı. Ama seviyorum işte. Çok çok çok. Teşekkürler Tanrım. Her şeye rağmen teşekkürler.