neye seviniyordum? neye üzülüyordum? aradığım neydi? ekmek kırıntıları bırakmalıydım belki geldiğim yollardan, günü gelince geri dönmek için. ve şimdi anlıyorum insanların içine düştükleri derin mutsuzluğu umutla birlikte. çalışmam gerek. bi amaç bulmam gerek. daha güçlü olmam gerek. çünkü hayatta kalmak bunu gerektirir. çünkü yaşamak da bi intihardır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder