Bugün 3 Nisan..

Hayat değişiyor.Zaman değişiyor.İnsanlar değişiyor.
Tüm gün bilinçsizce etrafta gezerken yaşamın benim için donmuş olmasının insanlar için bir şeyi değiştirmediğini fark ettim. Acılar içinde kıvransan da en yakının bile yakın olamıyor sana bazı acıların paylaşımında. Bugün 3 Nisan. Hiç olmaz dediklerimin olduğu gün. Hiç buluşmaz dediğim aşıkların buluştuğu gün. Bugün 3 Nisan. Hiç ağlayamadığım gün.Kalbimin ortasındaki yumrunun hiç geçmediği gün. Bugün 3 Nisan. İlk defa hissedemediğimi fark ettiğim gün. Bugün 3 Nisan. Anneannemin öldüğü gün. Yalnız olduğum gün. Tüm geçmişimin gözlerimin önünden geçtiği gün. Büyüdüğümü, büyümek zorunda olduğumu fark ettiğim gün. Bugün benim acı günüm. Seninse en mutlu günün. Trajik olan hayat mı yoksa insanlar mı? Ben seni anamıyorum. Öldün. Yokluğunu kabullenemiyorum. Sanki sözcüklerim tükendi lal oldu dilim. Oysa bilirsin ne çok konuşurdum seninle. Küçüklüğümde senle olduğum tüm zamanlar.. Benim nazımı çeken biricik insandın sen. Ne zaman bir başarısızlığa uğrasam hep yanımda oldun. Hep inandın bana.İdeallerime, hayallerime. Bazen bana çok zor sorular sordun. Cevaplamakta zorlandığım sorular. Bazen düşündürdün beni. Ve hepsinden öte hep çok sevdin. Hissettirdin bunu.Açıksözlüydün, cesurdun. Çoğu kadının olamayacağı kadar özgürdün kendi evreninin içinde. O kadar güçlüydün ki..Bugün senin için öldü dediler anneanne. Ama ben hala anlamıyorum. Sen gerçekten ölmüş olabilir misin? Her şeye direnen, göğüs geren , görmüş geçirmiş o gönlü bol dili sivri ninem.. sen.. Evine gittiğimde kim karşılayacak şimdi beni? Kim yapacak bana o hıçınları? Yoksa her hıçın yiyişimde hıçkırıklara mı boğulacağım nine? Bugün senin olmadığın bir dünyaya gözümü açtım. Güneş her zamanki gibiydi gökyüzü,insanlar.Peki değişen ne? Birlikte yaptığım mezarlık ziyaretlerinde sen olmayacak mısın yanımda? Ben ağlayamıyorum . Biliyorum hiç istemezdim ağlamamı.
Ama ağlıyorum.