Seni neden bu kadar cok ozluyorum? Neden mutsuzum? Kahrolmasin neden sen yoksun?! Bu kadar cabuk gitmek mi zorundaydin? Neden icimdesin? Neden? Neden? Bu gurur neye kime? Bu ozlem niye? Beni bir gram bile umursamadigini ve bu yazdiklariminda sana hic ulasmayacagini biliyorum. Peki neden ben? Neden ben hep aci cekiyorum? Neden seninle ilgili tum anilari hatirlayan benken sen unutabiliyorsun? Kahretmesin neden boyle? Bu bir azap mi? Izdirap mi? Neden yoksun? Neden? Soz vermistin. Kalacaktin. Sonsuzduk. Unutmayacaktin. Soguksun acimasizsin ve gururlusun. Ve ben yasayamiyorum. Sana kendimi anlatamiyorum. Gokyuzune bile bakamiyorum. Yoksun. Ne kokun ne sesin..tek bir kelimen dahi yok elimde..anilarimdaki o bugulu sesin ve dolu gozlerin disinda. Keske gurursuz olabilseydim. Kapina gelip ne yaptigina bakmadan sana sarilabilseydim. Seni hic birakmayacagimi anlatabilseydim. Koruyabilseydim seni. Icindeki huzun benim diyebilseydim. Ama diyemem degil mi? Kapina hic gelemem. Sen gokyuzum olmaktan vazgectiginden beri yasamak icin bir nedenim kalmadi.
Seni her seyden verebilecegim bakabilecegim dokunabilecegim her seyden cok seviyorum Toprak.
Bir gun yollarimiz ayrilsa bile unutma beni unutma bizi demistin bir mektubunda. Unutmayi hic beceremedim ki. Unutkanliklarim bile senle dolu.
Sensizligin basladigi bu yerde senle basliyorum cumleme.
Seni yasamaksa iste yasiyorsun sen hep icimde.
Bunlarin tek bir kelimesini dahi okumayacak olsan da dilerim ki kalbim kalbine tum bu duygulari hissettirir bir gun.
Ozlemle.
-Su
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder